“Oma!” Ze rende naar Marlene toe, die op bed lag, en omhelsde haar. “Er zal je niets overkomen, oma. Maak je geen zorgen. God zal je niet van ons afnemen, want je bent alles wat we hebben.”
Tot een jaar geleden woonde Linda bij Marlene. Ze zorgde voor haar en hielp haar veel. Ze was zelfs bereid om een beurs die haar leven zou veranderen af te slaan, maar op aandringen van Marlene verhuisde ze naar de stad om haar studie voort te zetten.
Brian kwam hoestend en glimlachend de kamer binnen. “Shit… ik ben allergisch voor stof! Oma, heb jij je kamer niet geveegd en afgestoft?”
Hij kwam dichterbij en zag dat zijn grootmoeder ziek en mager was. Maar hij maakte zich minder zorgen en bleef toch even stilstaan om uit te zoeken waarom ze hen had gebeld.
Alleen ter illustratie | Bron: Pexels
Marlene keek Brian in de ogen terwijl ze in Linda’s trillende handen kneep. Het meisje was verdrietig toen ze zag dat haar grootmoeder zo bleek was en dat haar ogen niet meer de mooie glans hadden die ze ooit hadden gehad. Ze leken levenloos.
Marlene glimlachte, stond langzaam op en haalde twee enveloppen onder haar kussen vandaan. “Mijn lieverds, dit is voor jullie,” zei ze. “Gebruik het alsjeblieft verstandig. Ik heb je gebeld om het te geven.”
Brian en Linda openden de enveloppen en vonden in elke envelop een bundel van $ 5.000.
Linda kon haar tranen niet bedwingen en rende huilend weg.
Ondertussen fronste Brian. “Alleen dit bedrag? Ik dacht dat je meer te bieden had. Oké, ik moet nu gaan.” Hij draaide zich om naar Marlene en vertrok zonder haar ook maar te bedanken.
De volgende dag kreeg Marlene een verrassing.
Alleen ter illustratie | Bron: Pexels
“Hallo, oma!” Marlene hoorde Linda in haar kamer. Ze had niet verwacht dat ze terug zou komen.
Ze werd wakker toen het meisje de gordijnen opende en lichtstralen de donkere, stoffige kamer verlichtten.
Ze was verrast Linda te zien. Ze dacht dat het meisje naar de stad was gegaan, waar ze studeerde en parttime als bibliothecaresse werkte.
Linda ging naar haar toe met de envelop die ze Marlene de dag ervoor had gegeven.
Ik heb de $ 4.000 die ik het afgelopen jaar had gespaard, erbij geteld. Oma, weet je nog dat je me vertelde over je slechte zicht? Ik heb nu $ 9.000. We kunnen nu je oogoperatie betalen.
Marlene stond op uit haar bed. Ze omhelsde Linda en tranen stroomden over haar gezicht. “Ik kende je beter, mijn liefste! Maar het is te laat voor een operatie. Ik voel mijn dood naderen. Ik wil dit geld niet verspillen als het voor iets beters gebruikt kan worden.”
Linda veegde Marlenes tranen weg en zei dat ze bij haar wilde komen wonen.
