Een stilte… vol berekeningen?
Ongemakkelijk beseft de man misschien dat hij op gladde grond is gestapt. Hij probeert zich op te vangen:
—Pardon , ik wilde je niet ongemakkelijk maken. Ik dacht dat we openhartig konden praten, in alle oprechtheid…
Niets. Geen woord. Zelfs geen zucht.
Wanhopig probeert hij haar gerust te stellen. Hij neemt haar in zijn armen, streelt teder haar haar en fluistert een paar lieve woordjes. De romantische stemming is terug… of dat denkt hij tenminste .
En daar is het dan: de herfst. (En wat voor een herfst!)
