Een georganiseerde stilte?De rode draad in al deze verhalen is dezelfde: isolatie. Geen erkenning, geen steun, geen nazorg. José, die twee keer in het ziekenhuis werd opgenomen na een darmtrombose na de vaccinatie, zegt dat noch het ziekenhuis, noch de geneesmiddelenbewakingsinstantie een standpunt heeft ingenomen. “Ik kreeg te horen dat ik een antigeentest moest doen om mijn gezondheidspas te krijgen. Maar geen enkele arts vertelde me wat ik moest doen, niemand hielp me.”
Een verpleegkundige die naar de dokter luistert, beweert dat veel zorgprofessionals geen bijwerkingen kunnen melden vanwege tijdgebrek, gebrek aan ondersteuning of angst voor straf. Een arts zou tegen haar hebben gezegd: “Het is ons verboden om dit te melden.”
Geconfronteerd met deze ophoping vat Dr. Henrion-Caude het als volgt samen: “Officiële databases bevatten al gegevens over hart-, neurologische, auto-immuun- en nieraandoeningen. De autoriteiten weten dit. De vraag is: waarom vertellen we het mensen niet? Waarom injecteren we nog steeds jongeren, ook al is het voordeel niet bewezen?”
De show eindigt zonder paniekzaaierij, zonder slogans. Slechts één eis: waarheid, erkenning en recht op informatie.
